آموخته هایم را کنار هم

جلوی آئینه گذاشتم ...

تنها آئینه ی خانه شکست

... و من ، کور روزگار شدم

( رضا طاهری )

 

 

می خواستم خراب نگاهش شوم، نشد
بیچاره ی دو چشم سیاهش شوم، نشد

می خواستم که در دل شبها ستاره ای
چرخان به گرد صورت ماهش شوم، نشد

می خواستم که وقت هماغوش او شدن
حتی فدای حس گناهش شوم، نشد

می خواستم دریچه ی پژواک خنده اش
یا آینه مقابل آهش شوم، نشد

گفتم به خود که همدم تنهایی اش شوم
بی چشمداشت پشت و پناهش شوم، نشد

می خواستم که حادثه باشم برای او
شیرین و تلخ قصه ی راهش شوم، نشد

می خواستم به شیوه ی ایثار و معجزه
قبله برای قلب و نگاهش شوم، نشد

گفتم به خود همیشه ی او می شوم ولی
حتی نشد که گاه به گاهش شوم، نشد

 

 

( ؟؟؟ )

 

 

 

 

چشمهایم بی تو بارانی است حرفش را مزن

 
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا

دل شکستن کار آسانی است حرفش را مزن

خورده ای سوگند روزی عهد مارا بشکنی

این شکستن نا مسلمانی است حرفش را مزن

 
حرف رفتن میزنی وقتی که محتاج توام

رفتنت آغاز ویرانی است حرفش را مزن

 

( ؟؟؟ )

 

 

ما چون ز دری پای کشیدیم ،کشیدیم
امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم
دل نیست کبوتر که چو برخاست نشیند
از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم
رم دادن صیدِ خود از آغاز غلط بود
حالا که رماندی و رمیدیم ، رمیدیم
صد باغ بهارست و صلای گل و گلشن
گر میوه ی یک باغ نچیدیم ، نچیدیم
وحشی ! سبب دوری و این قسم سخن ها
آن نیست که ما هم نشنیدیم ، شنیدیم

(وحشی بافقی)

 

خوابیدی رو بال موجا ، کاش می شد بودم کنارت

تو به دریا دل سپردی ، من تو ساحل چشم به راهت

دنبالت دارم می گردم ، اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کر د ، یه غروب توی جوونی

دل من هواتو کرده کاش می شد تورو ببینم

کاش بشه تو خواب دو باره دست سردتو بگیرم

میخوام بگم از اون روزا که دستات توی دست

چه خوش بودیم با رفیقا آرزوهامون شکست

سختی و مشکلات ، جلودارمون نبود

لحظه ها تند میگذشتن ، زیر گنبد کبود

تا اینکه روزای خوش و آب اومد و برد

سخن با تو هستم تا آخر رفیقم مرد

دریا اونا رو تو چنگش اسیر کرد

اجل جام مرگشو داد اونا رو سیر کرد

بچه ها توی جوونی رفتن از بینمون

رفیقا رو تنها تکمیل نکردن دینشون

نشون به اون نشون که یادشون ، توی ذهنمونه

خدا اینو بهتر از همه ی ماها میدونه

رفیق خوب چیزی نیست که بره از یاد

آخه رفاقت نعمتی که خدا بهم داد

دنبالت دارم می گردم ، اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کر د ، یه غروب توی جوونی

خوابیدی رو بال موجا ، کاش می شد بودم کنارت

تو به دریا دل سپردی ، من تو ساحل چشم به راهت

دنبالت دارم می گردم ، اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کر د ، یه غروب توی جوونی

بعد مرگشون زندگی شده مث مرداب

رویاهای خوشو فقط میدیدیم توی خواب

بودنشون شده واسمون عین سرآب

چیزی نمونده ازشون بجز عکس توی قاب

با رفتنشون فقط اسمشونو جا گذاشتن

دلم میسوزه وقت خداحافظی نداشتن

شادی و تفریح دیگه رختشونو بستن

بجاش غصه وغم توی دلامون نشستن

شنبه ها همه میریم سر خاکشون

چشا گریون ، دلا پریشون

یاد دست نوشته ، یاد خط شون

یاد رد پا ، جا پای کفش شون

دل من هواتو کرده ، کاش می شد تورو ببینم

کاش بشه تو خواب دو باره ، دست سردتو بگیرم

در و دیوار پر شده از عکس تون

تو گوشم می پیچه صدای خنده تون

وقتی می خوابم آرزومه ببینمتون

بی معرفتا ، خجالت می کشین ببوسمتون

سر جاتون یه شاخه گلی هنوز هست

بوش به مشامم که می رسه می شم مست

داد میزنم بلند صدامو بشنوید

دلم تنگ شده چرا جوابو نمیدید

بغض بهم امون خوندن نمیده

یه روز میام پیشتون اون روز نزدیکه

پس خداحافظ تا لحظه ی دیدار

خدا کنه خواب باشم پس کی میشم بیدار

تو که رفتی به سلامت وعده ی ما به قیامت

حسرت یه لحظه دیدن واسه من شده یه عادت

( ؟ ؟ ؟ )

 

 

 

 

 

دلسوخته تر از همه ی سوختگانم
 از جمع پراکنده ی رندان جهانم
 در صحنه ی بازیگری کهنه ی دنیا
عشق است قمار من و بازیگر آنم
با آنکه همه باخته در بازی عشقند
بازنده ترین است در این جمع نشانم
ای عشق از تو زهر است به جامم
دل سوخت ،‌ تن سوخت ، ماندم من و نامم
 دلسوخته تر از همه ی سوختگانم
از جمع پراکنده ی رندان جهانم
عمری ست که می بازم و یک برد ندارم
 اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم
 ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت
 بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت
 من زنده از این جرمم و حاضر به مجازات
مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت
باید که ببازم با درد بسازم
در مذهب رندان این است نمازم
عمری ست که می بازم و یک برد ندارم
 اما چه کنم ، عاشق این کهنه قمارم
 من در به در عشقم و رسوای جهانم
 چون سایه به دنبال سر عشق روانم
 او کهنه حریف من و من کهنه حریفش
سرگرم قماریم من و او ،‌ بر سر جانم
 باید که ببازم ، با درد بسازم
در مذهب رندان ، این است نمازم
 عمری ست که می بازم و یک برد ندارم
اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

( اردلان سرفراز )

 

 

گل با صفاست اما ، بی تو صفا ندارد

 

گر بر رخت نخندد، در باغ جا ندارد

 

پیش تو ماه باید ، رخ بر زمین بساید

 

بی پرده گر برآید ، شرم و حیا ندارد

 

ای وصل تو شکیبم ، ای چشم تو طبیبم

 

بازآ که درد هجران ، بی تو دوا ندارد

 

فریاد بی صدایم ، در سینه حبس گشته

 

از بس که ناله کردم ، آهم صدا ندارد

 

گفتم که در کنارت ، جان را کنم نثارت

 

تیغ از تو گردن از من ، چون و چرا ندارد

 

 

هرکس تو را ندارد ، جز بی کسی چه دارد

 

عشق حقیقی هیچگاه یکنواخت و آرام پیش نمی رود عقل نمیتواند دل را درک کند ولی دل میتواند

 زبان عقل را بفهمد چون دل از عقل عمیقتر است. انسان اهل دل میتواند انسان اهل منطق را

درک کند، میتواند برای او احساس همدردی داشته باشد، اما عکس آن امکان پذیر نیست. انسانی

که در دره نشسته است نمی تواند شرایط انسانی را که بر تپه نشسته است درک کند. اما انسانی

که بر تپه نشسته میتواند حال و روز انسانی را که در دره زندگی میکند دریابد. به همین دلیل

است که مردم اهل دل خیلی دلسوزند چون می فهمند. پس همیشه با چشم دل زندگی را دریابیم .